HUBERT ROBERT
[ 1733 - 1808 ]
'Egyptische fantasie '
KARL FRIEDRICH SCHINKEL
ERNST KOERNER
' Abu Simbel Tempel '
{ 1901 }
II [ 259 ]
Grote
Gebroken Haikuku
Zélfs geen Nobelprijs
- zéker geen Nobelprijs
_______
Ik hoef geen prijs
of andre eretekens ,
mijn littekens
zijn voldoende prijs .
_______________________
* Hilaire Belloc *
___
<< No man becomes wise by chance .
Wisdom is the fruit of long experience ,
of wounds remembered ,
of errors understood ,
and by the steady labor
by which a man disciplines
his mind to see clearly
and his soul to judge rightly . >>
____________________________________
II [ 260 ]
Wat is liefde ?
Dát is liefde .
_____
Zij kwamen terug
van een reis door Europa
en logeerden voor de tweede maal bij ons ,
de eerste maal was ik
voor de krant in Frankrijk
dus het was de eerste keer dat ik haar zag ,
zij ,
de Amerikaanse ,
samen met haar moeder en zus .
Omvergeblazen .
Ik wist het van de eerste hartkloppingen :
het is deze en geen andere .
Nooit een andere .
Zij .
Helderblauwe ogen
glanzend kastanjebruin haar
een etherische fee
én heel wereldlijk schertsend
én levenslustig
én . . .
diep ernstig .
Haar moeder moet terug naar Amerika
want een ander van haar kinderen
geveld door ziekte .
Maar haar twee dochters
willen in London blijven .
Vreugde !
En mijn moeder vraagt me
hen te chaperonneren door London .
Extase !
Een dag zonder haar is een dag verloren .
Nog 23 uur
en we zien mekaar terug .
Nog 13
Nog 3
Ik voel dat er bij Elodie ,
ze heet Elodie
Elodie
oh Elodie
OOK interesse is .
<< Nee zoon ,
ge zijt nog maar twintig ,
véél te jong voor een huwelijk . >>
<< Nee jongeman ,
met alle respekt
die ik uw familie behoef ,
maar mijn wens is
- zoals u uiteraard weet
zijn onze beider families
vroom katholiek -
dat Elodie haar roeping volgt
en het klooster ingaat . >>
Verpletterende brief .
Ze is vertrokken naar Amerika .
Verpletterend afscheid .
Brieven .
En nog brieven .
En ze antwoordt .
Maar dat is niet genoeg .
Het is 1891 .
En ik ben nog altijd maar twintig .
Goed , ik ben arm
maar ik verkoop alles wat ik heb ,
daarmee kan ik een ticket kopen
voor een stoomschip naar New York ,
zogezegd om familieleden
in Philadelphia te bezoeken ,
want dat is mijn pech ,
ze woont natuurlijk aan de andere kant ,
in San Francisko ,
2870 mijl van Philadelphia .
Goed , een boot die veel te traag ging
en uit beleefdheid
toch
enkele dagen
bij de familie gebleven .
Niet genoeg geld voor heel de treinreis ,
we zien wel waar we uitkomen ,
de rest doen we te voet .
Elodie , ik kom !
... Bijna tot de helft geraakt ,
komaan , op weg , een flinke wandeling ,
als Elodie mij maar trouw is gebleven .
De boeren onderweg
heel vriendelijk
vooral
als ze het doel van mijn tocht weten ,
ik teken hun portret
en draag soms poëzie voor ,
gedreven , pakkend , met al mijn energie ,
krijg eten en onderdak ,
de poëzie brengt heel soms meer op ,
ben dolblij
en de toehoorders vaak nog meer !!!
Het blijft me verbazen :
hemels hoe welwillend mensen worden
-zowel mannen als vrouwen -
als ze vernemen dat het doel van mijn reis
San Francisko is ,
want
in die stad
woont het mooiste meisje ter wereld .
Daar is ze .
Mensen , daar is ze .
Elodie ,
mijn Elodie.
Maar wacht ,
het is nog niet mijn Elodie ,
nog niet .
Ze is heel blij mij te zien , maar . . .
<< Nee , jongeman ,
met alle respekt voor uw familie ,
en zelfs voor uw moedige tocht tot hier ,
zij het ongeoorloofd ,
ik verzet mij uitdrukkelijk
tegen een huwelijk .
Mijn dochter kiest
en zal blijven kiezen
voor het klooster . >>
<< Moeder ,
hij heeft een oceaan overgestoken
en een heel kontinent doorkruist
om bij mij . . . om bij ons te zijn ,
. . . en zonder hem hadden we niet
zo'n prachtig verblijf gehad in Europa ,
en een audiëntie
bij kardinaal Henry Manning . >>
<< Ja . . . dat is waar . . . >>
<< En kijk toch hoe vermagerd hij is , . . .
moeder , uitgemergeld zelfs ,
hij is zeker ten einde krachten ,
we kunnen hem te eten geven . . .
en hem uitnodigen . . .
bij ons te logeren . . . ? ! >>
Het zal moeilijk zijn
om haar moeder te overtuigen . . .
nu ik wil verder ZELF geld verdienen ,
. . . voor ons huwelijk . . .
of voor mijn terugtocht . . . zonder haar .
De lezing . . .
Elodie heeft me mateloos geholpen . . .
170 mensen
170 ! !
We hebben stoelen moeten bijplaatsen .
Er ligt bij de uitgang een hoed .
Daar kunnen de mensen na de lezing
geld in plaatsen zoveel ze willen .
Ik begin met Kipling .
enkel beleefdheidssucces .
Ja , natuurlijk . . . hij is Engelsman .
Walt Whitman .
Zelfs nog minder succes ,
bij sommige toehoorders
verandert de milde welwillendheid
zelfs bijna in vijandigheid . . .
ja , natuurlijk
Whitman is niet echt katholiek
en de meesten komen
van Elodie's kongregatie
van de Johannes de Doperkerk te Napa .
Ik had Elodie om raad moeten vragen .
Ik zie het begin van paniek bij haar .
Dan leg ik resoluut mijn papier neer ,
draag voor ,
uit het hoofd ,
gedreven ,
vurig :
" Er was iets in de wijze
waarop tante Polly hem kuste ,
dat Toms neerslachtigheid
deed verdwijnen
en hem weer
gelukkig en vrolijk maakte .
Hij ging naar school
en had het geluk Becky Thatcher
onderweg tegen te komen .
Zijn handelswijze werd altijd bepaald
door zijn stemming van het ogenblik .
Zonder één ogenblik te aarzelen
rende hij naar haar toe en zei :
<< Ik was vandaag
erg gemeen tegen je , Becky ,
het spijt me .
Ik zal het nooit , nooit meer doen ,
zolang als ik leef
- wees alsjeblieft
weer goedgezind tegenover mij . >>
Het meisje bleef staan
en keek hem verachtelijk aan :
<< Het zou me een genoegen doen ,
als u zich niet meer met me bemoeide ,
mijnheer Thomas Sawyer .
Ik ben niet van plan
nog ooit een woord met u te spreken . >>
Ze wierp haar hoofd in de nek
en ging verder .
Tom voelde zich zo getroffen ,
dat hij zelfs
geen tegenwoordigheid van geest bezat
om te zeggen :
<< Zal me een zorg zijn , lelijke kat ! >>
Toen hij er aan dacht was het al te laat .
Hij zei dus niets
maar was ziedend van kwaadheid .
Mokkend kwam hij op het speelplein
en wenste slechts
dat ze een jongen was ,
dan zou hij haar
er eens goed van langs kunnen geven .
Toen hij haar even later tegen kwam
verzuimde hij niet om
een onaangename opmerking te maken .
Zij liet zich van haar kant
ook niet onbetuigd
en zo was de breuk tussen hen volkomen .
In haar woede
kon Becky het nauwelijks afwachten
dat de school zou beginnen ,
zo verlangde zij er naar
dat Tom zijn straf zou krijgen
voor het bedorven leesboek .
Zo ze al enige bedoeling had gehad
om Alfred Temple te verraden ,
dan was die ,
door Tom's hatelijke opmerking ,
geheel verdwenen .
Het arme meisje ,
ze wist niet
wat haar boven het hoofd hing .
De meester ,
mijnheer Dobbins ,
was van middelbare leeftijd
en voelde zich mislukt in zijn beroep .
Hij had dokter willen worden ,
maar door armoede gedwongen ,
had hij het slechts
tot dorpsschoolmeester gebracht .
Iedere dag
nam hij een geheimzinnig boek
uit zijn lessenaar
en verdiepte zich erin
als de klas bezig was
met schriftelijk werk .
Hij hield dat boek achter slot en grendel .
Zelfs de jongste leerling
zou er heel wat voor gegeven hebben ,
om eens een oogje
op dat boek te mogen slaan .
Iedere jongen en meisje
hield er een eigen mening op na
over de inhoud van het boek ,
de meningen liepen zéér uiteen ,
een manier om er achter te komen
was er echter niet .
Toen Becky langs de lessenaar liep ,
die dicht bij de deur stond ,
zag ze dat de sleutel in het slot stak .
Het was een zeldzame gelegenheid .
Ze keek rond ,
zag dat er niemand was en
- het volgend ogenblik
had ze het boek te pakken .
De titel
- 'Anatomie'
door professor zus of zo -
zei haar niets ,
dus begon zij er in te bladeren .
Al dadelijk ontdekte ze
een grote gekleurde plaat
van het menselijk lichaam .
Op dat ogenblik
viel er een schaduw op de bladzij :
Tom Sawyer stapte naar binnen
en kon nog net
een glimp van de plaat zien .
Becky sloeg haastig het blad dicht
en had het ongeluk ,
de bladzij waar de plaat opstond
half doormidden te scheuren .
Ze gooide het boekdeel in de lessenaar ,
draaide de sleutel om
en barstte in een wanhopig gehuil uit .
<< Tom Sawyer ,
zo gemeen kan jij alleen maar zijn ,
iemand nasluipen
en stilletjes afloeren wat ie doet . >>
<< Hoe kon ik weten
dat je aan het snuffelen was ? >>
<< Je moest je schamen , Tom Sawyer ;
je gaat me natuurlijk verklappen ,
en o , wat moet ik doen ,
wat moet ik doen !
Ik zal slaag krijgen
en ik heb nog nooit
slaag gekregen op school . >>
Toen stampte ze met haar voetje en zei :
<< Wees jij maar net zo gemeen
als je wil .
Ik weet dat er iets gaat gebeuren .
Wacht gij maar ,
je zal wel eens zien !
Naarling , naarling , naarling ! >>
Onder een nieuwe uitbarsting van snikken
rende ze weg .
Tom stond onthutst bij die aanval .
' Wat zijn meisjes toch raar , ' dacht hij .
' Nooit slaag gehad op school !
't Is nogal erg !
Daar moet je een meisje voor zijn
om daar zoveel drukte over te maken .
En 't idee dat ik haar zou verklikken !
Er zijn nog wel andere manieren
om het haar betaald te zetten ;
niet zo gemeen .
Maar hoe zal het aflopen ?
Eerst zal ouwe Dobbins vragen
wie er zijn boek gescheurd heeft .
Dan antwoordt er niemand .
Dan zal hij net als altijd doen ,
de één na de ander vragen .
Als hij dan bij het meisje komt
dat het gedaan heeft ,
dan weet hij het wel
zonder dat ze iets hoeft te zeggen .
Je kan het altijd zien aan een meisje ,
ze hebben geen ruggegraat .
En slaag zal ze krijgen .
't Is beroerd voor Betty ,
maar er is niets aan te doen .
Maar in ieder geval
- ze wou mij
zo graag slaag zien krijgen ,
laat zij er dan ook maar
voor moeten bloeden . '
Tom voegde zich buiten
bij de stoeiende jongens .
Even later kwam de meester
en de school begon .
Tom was niet erg
met zijn gedachten bij de lessen .
Telkens keek hij eens
naar de kant waar de meisjes zaten ,
de aanblik van Becky's gezicht
maakte hem bezorgd .
Als hij eens over alles nadacht
wilde hij géén medelijden
met haar hebben
en toch kon hij er niets aan doen
dat hij het wél had .
Het was hem niet mogelijk
om enige voldoening te voelen
over hetgeen
haar te wachten stond .
Eindelijk
ontdekte hij
wat er met zijn leesboek was gebeurd
en nu was hij vol van zijn eigen zorgen .
Becky ontwaakte
uit haar smartelijke onverschilligheid
en toonde veel belangstelling
in de afloop der gebeurtenissen .
Ze verwachtte niet ,
dat het Tom iets zou helpen
als hij ontkende
de inkt te hebben gemorst
en dat was ook zo .
Het ontkennen scheen het zelfs
nog erger voor Tom te maken .
Becky had gemeend
dat ze er blij om was ,
maar ze ontdekte ,
dat ze daar niet helemaal zeker van was .
Toen het allerergste gebeurde ,
voelde ze neiging om op te staan
en te zeggen
dat Alfred Temple het gedaan had ,
maar ze bedwong die neiging
en hield zich voor ogen ,
dat hij haar
vast en zeker zou verklikken .
Tom nam z'n klappen in ontvangst
en ging terug naar zijn plaats .
Hij voelde zich
helemaal niet ongelukkig
want hij dacht dat het best mogelijk was
dat hij zonder het te weten
met inkt had gemorst ,
mogelijk onder het stoeien in de bank .
Voor de vorm
en omdat het gewoonte was
had hij natuurlijk ontkend
en uit principe
had hij die ontkenning volgehouden .
Een heel uur ging voorbij ,
de meester zat op zijn troon
zo'n beetje te dutten .
Eindelijk rekte hij zich uit ,
gaapte ,
sloot zijn lessenaar open
en reikte naar zijn boek .
Hij scheen het nog niet
met zichzelf eens te zijn
of hij het zou pakken of niet .
De meeste leerlingen
keken zonder belangstelling toe ,
maar er waren er twee ,
die oplettend
al zijn bewegingen gade sloegen .
Een beetje afwezig
bevingerde mijnheer Dobbins
het boek een poosje ,
toen haalde hij het te voorschijn
en maakte aanstalten om te gaan lezen .
Tom wierp een blik naar Becky .
Eens had hij een opgejaagd ,
hulpeloos konijn ,
dat met een geweer bedreigd werd ,
net zo zien kijken als zij nu deed .
Ogenblikkelijk
vergat hij hun vijandelijkheden .
Er moest onmiddellijk
iets gedaan worden .
Maar het dreigende van de toestand
verlamde zijn denken .
Er kwam een plan bij hem op .
Hij zou naar voren springen ,
het boek grijpen ,
de deur uitrennen en vluchten .
Maar hij was juist even te laat ,
de kans was verkeken -
de meester opende het boek .
Tom wenste
dat die verloren gelegenheid
nog eens terugkwam .
Maar te laat ,
Becky was niet meer te redden .
Het volgende ogenblik
keek de meester
doordringend de klas rond .
Ieder sloeg zijn ogen neer voor die blik ,
er lag iets in ,
dat zelfs de onschuldige liet beven .
Wel tien seconden
heerste er een diep stilzwijgen ;
de meester had nu
het toppunt van zijn woede bereikt .
Toen sprak hij :
<< Wie heeft dit boek gescheurd ? >>
Er was geen geluid te horen .
Men had een speld kunnen horen vallen .
De stilte duurde voort .
De meester keek
van het ene gezicht naar het andere
om tekenen van schuld te ontdekken .
<< Benjamin Rogers ,
heb jij dat boek gescheurd ? >>
Een ontkenning .
<< Joseph Harper ,
jij ? >>
Een ontkenning .
Tom voelde zich
steeds minder op zijn gemak
onder de langzame marteling
van deze maatregel .
De meester nam de jongens
nog eens onderzoekend op ,
overlegde een poosje
en ging toen zijn onderzoek
bij de meisjes voortzetten .
<< Amy Lawrence ? >>
Een ontkennend schudden van het hoofd .
<< Gracie Miller ? >>
Hetzelfde teken .
<< Susan Harper ,
heb jij het gedaan ? >>
Weer een ontkenning .
Het volgende meisje
was Becky Thatcher .
Tom trilde
van zijn hoofd tot zijn voeten
om het wanhopige van de toestand .
<< Rebecca Thatcher >>
- ( Tom keek naar het gezicht ;
ze zag wit van angst ) -
<< heb jij dit - nee , kijk me aan >>
- ( haar handen gingen ,
als smekend ,
in de hoogte ) -
<< heb jij dit boek gescheurd ? >>
Als een bliksemflits
schoot er een gedachte
door Toms brein .
Hij sprong op en riep
- << Ik heb het gedaan ! >> "
Ik voel . . . een siddering .
De toehoorders .
Ik kijk hen aan .
Ik was zo meegesleept . . .
al die herinneringen . . .
12 jaar . . .
het was omdat ik Tom Sawyer las ,
in bed , al liggend , met slecht licht,
maar kan men stoppen met lezen
van Mark Twains meesterwerk ? ? ?
Ik merkte op zeker moment
dat 1 oog bijziend was geworden ,
definitief ,
dus vanaf toen :
rechtop en goed licht .
En nu . . .
ik zie zelfs mannen
met tranen in hun ogen ,
vrouwen met de hand op hun borst ,
diep aangedaan . . . in vervoering . . .
Misschien straks
genoeg geld in de hoed
voor het huwelijk . . .
. . . of de terugreis
. . . laat u nu niet van de wijs brengen .
Herpak u .
Verder voordragen .
Uit het hoofd .
" De klas was verstomd
over zo'n ongelofelijke dwaasheid .
Tom stond een ogenblik
moed te verzamelen ,
maar toen hij naar voren stapte
om zijn straf in ontvangst te nemen ,
straalden hem uit Becky's ogen
zoveel verrassing ,
dankbaarheid
en aanbidding tegemoet ,
dat hij zich voldoende beloond voelde
al kreeg hij zelfs honderd pakken slaag .
Doordrongen
van de grootheid
van zijn daad
onderging hij ,
zonder een kreet te slaken ,
het hardste pak slaag
dat zelfs mijnheer Dobbins
ooit had toegediend .
En met onverschilligheid hoorde hij
het daaraan nog toegevoegde
wrede bevel ,
om twee uur te moeten schoolblijven .
Want wist hij niet zeker
wie buiten op hem zou staan wachten ?
Tom ging die avond
vol met wraakplannen
tegen Alfred Temple naar bed ;
want vol schaamte en berouw
had Becky hem alles opgebiecht ,
ook haar eigen verraderlijk gedrag .
Maar zelfs
zijn hevig verlangen naar wraak
moest wijken
voor aangenamere overpeinzingen
en hij viel in slaap ,
terwijl Becky's laatste woorden
hem nog in het oor klonken :
<< Tom ,
hoe kon je zó edelmoedig zijn ! >> "
Stilte .
En dan een oorverdovend lawaai :
applaus , bravogeroep . . .
En de mensen blijven praten ,
en ik praat met hen ,
even overblij en entoesiast ,
en Elodie ,
haar blik
vol melancholie .
De hoge hoed zit overvol ,
genoeg voor een ingetogen
en toch groots huwelijk .
En
nu
het verdikt .
De terugtocht !
Het is allemaal voor niets geweest .
En nochtans lees ik in haar ogen . . .
onrust , konflikt , strijd . . . spijt . . .
zelfs een
- zéér onderdrukte -
hunkering .
Hunkering .
Liefde .
Die IS er .
Maar allemaal vruchteloos .
Alles is voor niets geweest .
Om gék te worden ,
want er IS liefde bij haar .
De terugtocht .
Lijk Napoleon's terugtocht uit Moskou .
BEREZINA
De Oostkust .
Montclair .
Een brief van Elodie .
Zij verwerpt mij .
Definitief .
Ten gunste van een religieuze roeping .
DEFINITIEF
WATERLOO
De Atlantische Oceaan .
Zelfmoord .
Dat nooit .
Tegen heel mijn filosofie in .
Ik zal aktief blijven .
Blijven vechten voor een betere wereld .
Mijn legerdienst doen in Frankrijk
want ik hou van Frankrijk
. . . óók van Frankrijk
het land van mijn vader .
Inschepen .
Toch nog snel
een brief schrijven naar haar .
Ge weet nooit . . .
het schip kan zinken .
Korte brief .
Afstandelijk .
Koel zelfs .
Héél kort .
Hoe korter hoe beter .
Ah Elodie . . .
ik mis u verschrikkelijk .
Goed , een brief van 6 bladzijden .
En eigenlijk lief .
Vurig zelfs .
Ik kan er niets aan doen .
De legerdienst valt goed mee .
De Franse uniformen
zijn trouwens even kleurrijk ,
trots , prachtig , glorieus
als de Engelse .
Een brief .
Van haar .
Toch toch
niet te geloven .
Mevrouw de markiezin
verwaardigt zich . . .
zeur niet en scheur de brief open ,
diep van binnen WEET ge
dat ook zij lijdt .
Óók een lange brief .
Met allemaal nieuwtjes ,
goed , . . . goed . . .
maar niets over ons ,
toch wel ,
ze schrijft ,
zo'n goede herinnering
aan het voorlezen
van Tom Sawyer en Becky Thatcher ,
ze heeft het boek gekocht
en het betreffende hoofdstuk
al 3 maal herlezen .
Antoine , m'n legermaat ,
plaagt me ,
<< Hola , zo'n lange brief ,
dat zal wel niet van de officiële zijn . >>
Ik heb zin hem te doorboren ,
. . . maar dat is niet echt kristelijk . . .
hoewel . . .
<< Oh maar uw hand beeft . . .
dat moet liefde zijn . . .
vertel . . . >>
En het is sterker dan mezelf
en ik lees voor .
<< Ze houdt tóch niet van mij . . .
het is een foltering . . .
ik had haar beter niet geschreven . >>
<< Maar dat is toch duidelijk jong ,
ge denkt toch niet dat een vrouw
een brief schrijft uit . . . vriendschap ?!
Ze houdt van u
maar haar hart is verscheurd .
Geef het nog een jaar .
Och maar wacht , het is geen Française ,
een Amerikaanse . . .
ja , dan zal het nog 2 . . . 3 jaar duren . . .
hé , maar ! . . . een kus ! ! >>
En ik geef hem nog een tweede ,
op de andere wang .
Toch beter
dan hem aan het spit rijgen , niet ? !
<< In afwachting
kunt ge me vergezellen
naar de bordelen . >>
<< Dat nooit ! >>
<< Dan maar verder
eelt op uw hand kweken ! >>
Hem toch maar aan het spit rijgen ? ? ?
Blijven brieven schrijven .
Beleefde .
Ingetogen .
Maar waarbij ik haar
toch
blijf verzekeren van mijn liefde .
Haar moeder . . .gestorven !
Maar
maar
hoewel
door haar grote genegenheid voor mij
verscheurd . .
zo snel na haar moeder's vroege dood
wenst zij
staat zij erop
nog steeds
mijn toenaderingspogingen te weigeren .
Herfst 1895 .
Ze gaat het klooster in .
Ik ben haar kwijt .
Ik vervloek haar .
Ik vervloek alle vrouwen .
Nog een laatste brief van haar .
Een maand na haar intrede .
Een beleefdheidsbrief .
Om te zeggen
hoe waanzinnig gelukkig ze is .
Nog eens het mes
stevig in de wonde draaien .
Zou ik hem wel openen ?
Nee .
NEE !
Haar religieuze roeping . . .
ze heeft gefaald .
Ze kan me niet vergeten .
Ze vraagt me te komen .
Elodie !
Elodie !
Ah mensen !
Ik hou van alle vrouwen .
Dank zij mijn inkomsten
van Oxford docent
kan ik nu probleemloos naar haar toe .
Alle problemen opgelost ? ? ?
Maar waarom zijn er onderweg
dan geen brieven van haar ? ? ?
Geen enkele ! !
Elodie . . .
dodelijk ziek . . .
dokters twijfelen sterk
aan haar overlevingskansen .
De liefdesstress van vorig jaar
nu haar tol geëist . . .
Elodie . . .
alles toch voor niets
toch voor niets
toch
<< Hij komt bij ! >>
<< Na 3 dagen , hij beweegt ! >>
Ik lig in een bed .
Elodie over mij gebogen .
Ze leeft nog .
Ze is hersteld .
<< Het is ja Hilaire !
Ja !!
Met heel m'n hart ,
vanaf de 1ste dag . >>
Een week later
in Californië
de ganse kongregatie
in de eenvoudige kerk .
<< Juffrouw Elodie Hogan ,
aanvaardt u Jonge Heer Hilaire Belloc . . >
<< Ja ! ! >>
Iedereen lacht .
Ik omarm haar .
<< Nog héél even geduld jongelui
. . . als echtgenoot ? >>
<< Ja ! ! ! >>
<< Now ,
you can kiss the bride ! >>
Gejuich in de kerk .
En ik denk aan het gedicht van
Ralph Waldo Emerson :
<< This new day is too dear ,
with its hopes and invitations ,
to waste a moment on the yesterdays . >>
Ja .
En nee .
De herinneringen zullen blijven
en onze liefde helpen
steeds sterker te worden .
En ze leefden nog gelukkig
en kregen 5 kinderen .
Gelukkig .
Maar niet lang .
Elodie stierf toen ze 45 was .
Toen ze haar de kamer uitdroegen
zwoer ik :
<< Ik draag alleen nog zwart ,
niemand komt deze kamer nog binnen
zolang ik leef . >>
____________________________________
I [ 483 ]
V V
I
I
V
II [ 260 B ]
Haiku-
Grote Haikukusnoer
We zullen mekaar
weer ontmoeten
_______
Door de zo grote
g'heimen van hun geheugen . . .
onze zielen , waar ,
wie ook we mogen wezen
nieuw leven , zelfs nieuw wezen,
zullen mekaar weer weten .
_______________________________
ARILD ROSENKRANTZ
* Lord Byron *
____
<< There is a pleasure in the pathless woods ,
There is a rapture on the lonely shore ,
There is society , where none intrudes ,
By the deep sea , and music in its roar :
I love not man the less , but Nature more . >>
________________________________________
FRANZ XAVER SIMM
I [ 495 - 2 ]
3 soorten liefde
____
PAUL LEON BLEGER
[ 1889 - 1981 ]
HERMANN BURGHART
' A Vieuw of an Ancient City '
[ 1866 ]